AvD Oldtimer Grand Prix: Huilen en brullen in de Eifel

Waterskiën op de Nürburgring

Petten op, jassen hoog dichtgeknoopt, handen diep in de zakken, veel paraplu’s en lange rijen bij de bockwurst tentjes waar tenminste nog een troostend warm hapje kan worden besteld. Waren het vrijdag en zaterdag nog buien afgewisseld met wat zon, op de zondag was het de hele dag grondig mis en stopte de af en toe stevige regen pas achterin de middag, een uurtje voor het einde van het schitterende raceprogramma.
De Automobilclub von Deutschland (AvD) weet hoe je een raceweekend moet organiseren en deze 39^ste versie had alles mee om een geweldig feest te worden. Maar ja, die regen hè! 

Originele exemplaren

Vreselijk zielig voor al die bejaarde autootjes die deze koude nattigheid op hun oude ruggetjes moeten laten neerdalen en als het hun tijd is, er nog een flink partijtje blazen op de moeilijke Nürburgring bij moeten accepteren. Racen onder deze omstandigheden is allesbehalve showrijden; de vastberaden mannen (én vrouwen!) gaan er dan ook echt voor want winnen is winnen en dat willen ze allemaal. Natte baan of niet. Het programma is om van te watertanden en wat wil je ook met auto’s op het circuit zoals historische Grand Prixwagens tot 1961 waaronder originele exemplaren waarmee helden als Jean Manuel Fangio, Rudolf Caracciola, Stirling Moss en Wolfgang Graf Berghe von Trips in hun goed dagen, keihard hebben rondgeboenderd. Die auto’s ruiken haast nog een beetje naar die mannen die het destijds doodnormaal vonden om risico’s te nemen die we tegenwoordig als volstrekt onacceptabel zouden afwijzen. En terecht overigens ook want er kwam er in die jaren nog wel eens eentje om het leven. Dat hoorde er eenvoudig bij.

De Automobilclub von Deutschland (AvD) weet hoe je een raceweekend moet organiseren. Maar ja, die regen hè!

Maar zoals ze nu weer over de baan denderen, meestal bestuurd door hun eigenaren of anders door een ingehuurde coureur, dwingt niet minder dan heilig respect af. Want ook al zijn die auto’s dan minimaal vijftig jaar oud, het blijven nog wel (kostbare) racewagens met een hoog motorvermogen en een bedenkelijke besturing en wegligging. En dat geldt met een sterretje voor een andere raceklasse zoals die van de World Sports Car Masters. Deze sportwagens uit de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw werden in hun goede jaren ingezet voor de 24 uren van Le Mans en de 1000 km van de Nürburgring om er maar een paar te noemen. Wanneer deze race start zijn oorplugjes gewenst want wat er dán voorbij raast, dat overleven je gehoororganen gewoonweg niet. Chevrons, Porsche 907 en 910, Lola T70, Ford GT40, teveel om ze allemaal op te noemen maar die jongens  razen wél serieus hard aan je voorbij. Als de regen tenminste niet teveel water op de baan plenst want dan wordt de race voortijdig afgevlagd. En dat is dus een paar keer gebeurd. Terecht, want die kostbare racewagens vliegen op hun droogweerbanden alle kanten op en dat kan ook weer niet de bedoeling zijn. De risico’s worden veel te groot.

Robbertje vechten

Na dat geweld is het tijd voor de serieuze oudjes die in één race samen rijden: De Roaring Twenties and the Golden Thirties. Dat moeten mooie tijden geweest zijn met auto’s zoals Alvis, Lagonda, MG., Riley, Bugatti, BMW, Alfa Romeo Monza en talloze andere, kleine merkjes.

Ook een perfect robbertje vechten zie je bij de ‘Revival der Deutsche Rennsport Meisterschaft’. Hier gaan de heren ernstig van Kiet met hun jaren ’70 en ’80 gereedschap bestaande uit Porsche 911 RSR, Carrera 3.0 RS, BMW 3.0 CSL, De Tomaso Pantera, Ford Escort RS 2000, BMW M1, Porsche 935 K3 en ga zo maar door. Je ziet dan bijvoorbeeld minimaal drie M1’s rijden en de hele race wordt met zes categorieën tegelijk gereden. Verwarrend voor de toeschouwer, maar wat kan ’t schelen. Je krijgt een eersteklas wedstrijd te zien die helaas voorbij is voor je het weet.

Lightweights

Maar de organiserende AvD heeft nog meer in petto: bij de tweezits sportwagens tot 1960/61 raast er allerlei moois langs zoals Lotus Eleven Le Mans, Ferrari 166, Frazer Nash, Maserati 300 S, Lister Jaguar, Dino Ferrari, Mercedes 300 SL, Austin Healey en nog veel meer. Meer dan veertig auto’s in één startveld onderverdeeld in twaalf verschillende klassen. Niet meer uit elkaar te houden maar wel heel leuk om te zien.

Daarna zijn de Historische Grand Prix auto’s tot 1961 aan de beurt met namen als ERA R1B, Cooper Bristol, Gordini 16, Aston Martin DBR 4, Maserati 250F, Alfa Romeo P3 en een Alta. Deze race die door hard werkende liefhebbers met kostbaar materieel dat veelal van voor de tweede wereldoorlog stamt, wordt verreden, wordt dan snel opgevolgd door de Jaguar E-Type Challenge. Een schitterende merkenrace met één type in een grote verscheidenheid aan gedaanten waaronder zelfs enkele super zeldzame lightweights. Geweldig mooi spul waar knetterhard mee wordt gereden.

Een van de populairste races is die van de nieuwe MINI’s. De MINI Challenge met modern spul hoort eigenlijk in een dergelijk programma niet thuis maar het publiek staat op de achterste benen om er maar niets van te missen. Meer dan twintig van deze moderne doosjes op wielen storten zich vanaf het rechte eind in de bocht bij de Mercedes Arena maar deze keer zit de discipline er behoorlijk goed in. Er gebeurt niets, allemaal komen ze er ongeschonden doorheen. Dat blijft uiteraard niet zo want deze meestal jonge coureurs zijn niet vies van een robbertje vechten en in de 30 minuten die ze daarvoor krijgen, drukken ze elkaar heus wel een keer van de baan of uit de bocht. Of komen ze zomaar in de problemen. Een heerlijke afwisseling van het programma dat tenslotte weer met de ‘Revival der Deutsche Rennsportmeisterschaft’ wordt afgesloten. Normaals: een race om nog even voor te blijven zitten al was het alleen maar om één keer die sensueel brullende M1 te horen.

Fotografie: Jim Appelmelk/Dick Schornagel