Fiat 132: vergeten Italiaan

25 jan 2012
Beroemde merken en zeldzame sportwagens hebben vaker een lang leven dan de gewone gezinsauto die aan het eind van zijn werkzame leven meestal wordt gesloopt. Zo niet de unieke Fiat 132.

Voor Charles Groeneveld is zijn Fiat 132 een logisch vervolg van zijn Fiat liefde. Deze begon al met zijn eerste auto van de zaak, een frisse Fiat 127. “Dat was een lekkere auto waarmee ik veel kilometers heb afgelegd; ik ben er samen met mijn vrouw mee naar Parijs geweest maar ook veel verder weg, zoals Noorwegen”, herinnert Groeneveld zich.
Na de Fiat 127 kwam er een 131, een sportieve 2-deurs waarmee ook vele tienduizenden kilometers werden afgelegd. Deze Fiat werd vervolgens vervangen door een vroege 132 die weer werd opgevolgd door een nieuwer type met 2,0 liter motor. Van oorsprong een 1,8 liter, opgeboord en voorzien van een andere krukas. Dit waren zijn dagelijkse auto’s en dus niet voor de hobby. Bij elkaar heeft Charles precies zeven Fiats van het type 132 gehad, dus als er één expert op het gebied van dit model in Nederland rondloopt, is hij het wel. Moeiteloos noemt hij alle uitvoeringen, weet hij welke facelifts er zijn geweest (in welke jaren) en wat voor motoren en versnellingsbaken daar dan weer in werden geleverd. We geven het allemaal braaf aan u door want Charles Groeneveld is al járen voorzitter van de Fiat Club Nederland en hij speldt ons niets op de mouw.

Lampredimotor

Inmiddels, zo geeft de voorzitter toe, heeft hij een 132 voor de hobby. Hij heeft er zelfs drie: een oranje, een blauwe en een gele. Maar hij rijdt er wél dagelijks mee, het minste misschien met die gele die hij voor ons heeft meegenomen en die alweer tien jaar in zijn bezit is. Het is een GLS 1.6 van 1974, één van de tweede serie. De motor is nog iets bijzonders want Fiat had in die tijd Ing. Lampredi in dienst die ook voor Ferrari werkte en de 1.6 is aan diens creatieve, technische brein ontsproten. Enfin, we noemen toch maar even de verschillen ten opzichte van de 1e serie. De nieuweling kreeg een nieuwe grille, andere portieren en kofferdeksel, de ruiten waren groter en de achterlichten vierkant in plaats van liggend en smal.
Er kwam ook nog een derde serie (ze kregen bij Fiat maar geen genoeg van die 132) en die vertoonde vooral veel kunststof in de afwerking. De grille was van dit materiaal, evenals de bumpers en er werden brede kunststof (jawel) stootstrips gemonteerd. Tevens kreeg deze derde serie meer luxe. Dat gold dan vooral de 2,0 liter uitvoering (in 1979, mét injectie) met een luxueuzere bekleding, betere geluidsisolatie, elektrisch bedienbare ruiten voorin en gasveren in het kofferdeksel. Op het gebied van de motoren weet de voorzitter nog te melden dat Fiat in 1978 een versie met (Fiat-Sofim) dieselmotor uitbracht. Er was keuze uit een 2,0 en een 2,5 liter, herkenbaar aan de brede powerbulge op de motorkap. De diesels hadden standaard stuurbekrachtiging.

Tijdloos

Het einde van de 132 kwam in mei 1981 met de komst van de Argenta.
De Fiat 132 was eigenlijk altijd een vrij tijdloze auto. Natuurlijk zie je dat het ontwerp al enkele decennia geleden moet zijn getekend maar een grote opvaller in het dagelijkse verkeer, is deze Fiat niet. De 438 cm lange, 164 cm brede en 136 cm hoge, vierdeurs sedan heeft een wielbasis van 256 cm. Hij valt nauwelijks uit de toon, of het moest zijn vanwege die chroom bumpers. Chroom was een tijdje verdwenen maar mag nu weer, maar verchroomde bumpers zijn in autodesign nooit meer teruggekomen.
De 132 van Groeneveld is nagenoeg origineel en heeft een gaaf interieur. Fiat toonde ook in die jaren al smaak met een chique bekleding, houten paneeltjes op het dashboard en hier en daar een chroom accentje.
Een hoog geplaatst en niet verstelbaar, prachtig dun stuurwiel toont de leeftijd van de auto, evenals de sobere uitrusting. Dus geen airco, een ouderwetse radio, een instrumentarium zonder toerenteller maar wel een fikse, analoge dashboardklok. De Fiat heeft ook nog ‘handgas’, een knop naast de stuurkolom waarmee de bestuurder het gas kan vastzetten. De voorloper van de cruise control was vooral handig op de lege, zuidelijke autostrada’s.
Los van het ontbreken van een stuurbekrachtiging rijdt de vijfendertig jaar oude Fiat bijna als een moderne auto. Natuurlijk hoor je heel wat beter hoe hard de motor voor je werkt, maar dat mag best. Het maakt allemaal een betrouwbare indruk. De lange vloerpook van de vierbak schakelt moeiteloos en de besturing geeft permanent aan hoe het er met de voorwielen voorstaat. Kortom, je voelt je eigenlijk al snel thuis in de eerlijke 132. De 98 pk viercilinder maakt van de iets meer dan een ton wegende Fiat 132 bepaald geen sportwagen maar 120 km/h over de Autostrada, dat doet ‘ie gemakkelijk.

Fiat132youngtimer

Gerelateerde artikelen:

Reacties (0)

Reageer

This thread has been closed from taking new comments.